หลายคนใช้ I’m sorry แบบคำเดียวจบทุกสถานการณ์
แต่ในชีวิตจริง
“I’m sorry” มีหลายระดับ
บางทีเราขอโทษเรื่องเล็ก
แต่ดันใช้คำหนักไป จนอีกฝ่ายตกใจ
หรือบางทีเป็นเรื่องใหญ่
แต่เรากลับใช้คำเบาไป จนดูไม่จริงใจ
วันนี้เอาแบบจำง่าย
“Sorry 3 ระดับ” ใช้ให้ตรงสถานการณ์
ระดับ 1: เบา ๆ (เรื่องเล็ก / มารยาท)
ใช้ตอน
ชนกันนิดหน่อย
ขอทาง
รบกวนเล็ก ๆ
คำที่ใช้
Sorry.
Oops, sorry.
Excuse me.
ตัวอย่าง
Sorry—my bad.
ขอโทษนะ เผลอเอง
Excuse me, can I get through?
ขอโทษนะ ขอผ่านหน่อยได้ไหม
ระดับ 2: จริงจังขึ้น (ทำให้เขาไม่สะดวก / พลาดนัด / ตอบช้า)
ใช้ตอน
เราทำให้เขาเสียเวลา
หรือกระทบความรู้สึกเล็กน้อย
คำที่ใช้
I’m sorry about that.
I’m really sorry.
Sorry for the delay.
ตัวอย่าง
I’m really sorry about the delay.
ขอโทษจริง ๆ ที่ช้า
I’m sorry—I didn’t mean that.
ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น
ระดับ 3: หนักและเป็นทางการ (เรื่องใหญ่ / ต้องรับผิดชอบ)
ใช้ตอน
ผิดพลาดจริงจัง
งานเสียหาย
ต้องการแสดงความรับผิดชอบชัด ๆ
คำที่ใช้
I sincerely apologize.
Please accept my apologies.
I take full responsibility.
ตัวอย่าง
I sincerely apologize for the mistake.
ผม/ฉันขออภัยอย่างจริงใจสำหรับความผิดพลาด
I take full responsibility for what happened.
ผม/ฉันรับผิดชอบเต็มที่กับสิ่งที่เกิดขึ้น
คำเตือนสำคัญที่คนชอบพลาด
I apologize.
ใช้ได้ แต่ฟังดูแข็ง/เป็นทางการ
เหมาะกับงาน/อีเมล/ลูกค้า มากกว่าคุยกับเพื่อน
อีกอัน
Sorry for being late.
ถูก
แต่ถ้าพูดสั้นธรรมชาติขึ้น
Sorry I’m late.
ใช้บ่อยกว่า
Concept ภาพจำ
ให้คิดเป็น “ลิฟต์ 3 ชั้น”
ก่อนขอโทษ ให้กดชั้นให้ถูก
ชั้น 1 = เบา ๆ มารยาท
Sorry / Excuse me
ชั้น 2 = จริงจังขึ้น
I’m really sorry / Sorry about that
ชั้น 3 = รับผิดชอบเต็มที่ (ทางการ)
I sincerely apologize / I take full responsibility
สรุปจำง่าย
ชั้น 1 เล็กน้อย = Sorry / Excuse me
ชั้น 2 กระทบเขา = I’m really sorry / Sorry about that
ชั้น 3 เรื่องใหญ่ = I sincerely apologize / I take full responsibility
